Drijfveren krijgen eindelijk een gezicht


We spreken over zijn vader, mijn opa: de man die in 1961 de revolutionaire visie had om studeren en wonen te integreren. Over het leiderschap dat hij in zich had om groots te realiseren: de Campus TU Twente.


We filosoferen over zijn eigen drijfveren: deze man van 86 jaar die zijn loopbaan in de chemie lang geleden heeft afgesloten. Die zo helder naar de wereld en de maatschappij kijkt. Die prachtige gedichtjes schrijft en zichzelf monter door de Coronatijd heen loodst.


We vertellen hem over ons bedrijf en het leiderschapskompas waar we mee werken. ‘Ik wil dat ook wel van mezelf weten,’ is zijn gedecideerde antwoord. En zo geschiedt: deze zondagmiddag mogen we zíjn leiderschap meten.


Het effect is ontroerend: zijn kwaliteiten blijken een naam te hebben. Hij wordt bevestigd in de waarnemer in hem die alles, echt alles, ziet. En als we hem spiegelen met zijn intuïtie, zijn menselijke betrokkenheid, zijn oordeelvrij denken en de ruimte die hij geeft, krijgen zijn kwaliteiten voor hem een gezicht. ‘Dat is Diederik Gommers,’ stamelt hij ontroert.


Diederik heeft er een grote fan bij. En Pa? Die is zichzelf aan het herontdekken: de herfst van zijn leven en de lente van 2021 zijn op één zondagmiddag samengekomen. Dat wordt nog minimaal 14 jaar van hem in volle kracht genieten!